Steeds meer jongeren lopen vast en vertonen allerlei klachten en gedragingen die een gevolg zijn van zich niet goed in hun vel voelen. Vele van deze jongeren erkennen niet dat ze hulp nodig hebben, of haken af op aangeboden opties. 

De zorg voor deze kwetsbare jongeren komt dan volledig op de schouders van hun ouders en andere betrokken zorgfiguren terecht. Er wordt van hen verwacht om deze situaties te kunnen dragen of verbeteren, zonder dat ze de kennis  hebben of de ondersteuning krijgen om dit te doen. Dit beïnvloedt niet alleen het leven van hun kind, maar ook dat van henzelf en het leven in het gezin. 

Ouders liggen wakker met de vraag wat er van hun kind zal worden, en wat zij in godsnaam nog kunnen proberen om de situatie te doen keren. Ze voelen zich machteloos en alleen, en weten niet meer waar ze goed aan doen. Nog meer zorg bieden? Of net strenger worden? 

Ook de omgeving biedt allerlei goedbedoeld (maar niet altijd helpend) advies, en weten niet hoe ze deze gezinnen nog kunnen steunen. 

Iedereen voelt dat er iets met de situatie moet gebeuren: hulpverlening, ouders, omgeving, de jongere zelf, ... maar niemand weet waar te beginnen. 

Hier wil ik graag verandering in brengen.